“Je hoeft niet alleen thuis te blijven. Er is zóveel wat wél nog kan.”
De Beweging Limburg Positief Gezond bestaat 10 jaar! Daarom interviewen we de mensen van het eerste uur in aanloop naar ons jubileumsymposium ‘T is een kwestie van geduld! op 29 oktober in Maastricht. In dit interview spreken we met een bijzondere gast. Truus was niet betrokken bij de oprichting van de beweging, maar is een schoolvoorbeeld van wat Positieve Gezondheid in de praktijk kan betekenen in het dagelijkse leven.
Truus is 82 jaar. Een vrouw die volop in het leven staat en misschien wel beter dan wie ook laat zien wat Positieve Gezondheid kan betekenen.
Tien jaar lang zorgde Truus voor haar man. Vier jaar geleden verloor ze hem. Mensen om haar heen verwachtten dat ze na zijn overlijden in een groot gat zou vallen. En natuurlijk was er verdriet. Een leven samen viel weg.
Maar Truus bleef niet stilzitten.
“Als ik hem nu terug kon krijgen, zou ik meteen ja zeggen! Maar ik leef sinds vier jaar eindelijk weer!”
Een uitspraak die precies laat zien hoe Truus in het leven staat. Het verdriet om haar man is er nog steeds, maar daarnaast heeft ze opnieuw ruimte gevonden om te leven, te ontdekken en te genieten. Truus zoekt actief de mensen om zich heen op. In haar wijk doet ze regelmatig mee aan initiatieven en activiteiten. Ze ontmoet nieuwe mensen, bouwt haar sociale kring steeds verder uit en vindt het belangrijk om iets voor een ander te kunnen betekenen.
“Je hoeft niet alleen thuis te blijven en te vereenzamen. Er is zo veel wat wél nog kan, er zijn zo veel initiatieven!”
En dat wél kunnen, loopt als een rode draad door haar verhaal. Op een moment dat Truus het zelf even moeilijk had, zei iemand tegen haar: “Kijk eens naar wat er wél kan.” Die woorden bleven hangen. Truus liep naar buiten en keek om zich heen. Ze zag dat de bloemen begonnen te bloeien. Dat raakte haar: “Ik werd er emotioneel van. In zulke kleine dingen zit het geluk.”
Misschien is dat precies waar Positieve Gezondheid over gaat. Niet doen alsof alles altijd goed gaat. Niet het verdriet of de moeilijke momenten wegduwen. Maar juist kijken: wat is er, ondanks alles, nog wél mogelijk? Waar krijg ik energie van? Wat maakt mijn leven waardevol? En met wie wil ik dat leven delen?
Truus wacht niet af tot het leven naar haar toekomt. Ze gaat eropuit. Ze ontmoet mensen, staat voor anderen klaar, gaat regelmatig op vakantie en onderneemt volop. Ze zit geen moment stil. Haar geheim? Misschien wel haar blik op het leven.
Ze kijkt niet alleen naar wat ze verloren heeft, maar vooral naar wat er nog is. Naar de mensen om haar heen. Naar nieuwe ontmoetingen. Naar de activiteiten in haar wijk. Naar een vakantie om naar uit te kijken. En soms gewoon naar bloemen die weer beginnen te bloeien. Truus laat ons zien dat gezondheid veel meer is dan lichamelijk gezond zijn. Het gaat ook over meedoen, betekenis ervaren, genieten, verbinding voelen en zelf richting geven aan je leven.
En misschien heeft Truus daarmee wel een boodschap voor ons allemaal:
Blijf kijken naar wat er wél kan. Want soms zit het geluk niet in grote veranderingen, maar gewoon in de bloemen die ineens weer beginnen te bloeien.